اگه درمون اگه دردم خدايا

اگه نامرد اگه مردم خدايا

فقط يك لحظه غافل بودم از عشق

نفهميدم، غلط كردم خدايا

* * *

گلستونو به خار و خس نمی‌دم

به هر دستی بيايه دس نمی‌دم

مگه بازار شامه بی‌مروت

دلی كه داده بودی پس نمی‌دم

* * *

به تب آغشته‌ای آب و گل مو

عطش را كرده‌ای هم‌منزل مو

سراپا تب، عطش، آخه خدايا

چرا آتيش نمی‌گيره دل مو؟

* * *

هنوزم مست مستم، مست چشمت

دوبيتی‌های مو پابست چشمت

چه زجری می‌كشه اين پاره‌ی درد

شبای انتظار از دست چشمت

 

در تشنگی

در متن زخم زاده شدم

روزی كه اسم حرمله هم‌زاد بغض بود

 

اين سطور بخشی از سروده‌ی مطولی است كه قبل از سفر، گوشه‌ای نوشتم و به چاك جعده زدم. می‌دانم كه نوشتنش در اين‌جا يعنی خواندن فاتحه بر تكميل آن اما... اين‌‌هم بخشی ديگر:

 

روزی كه در هوای تو پر می‌زدم گذشت

حرف از سلوك و سير و سفر می‌زدم گذشت

 

اكنون خطر درون دلم خانه كرده است

روزی كه من به قلب خطر می‌زدم گذشت

 

سفر يك‌هفته‌ای كه حسن ختام قشنگی هم داشت، ديشب به پايان رسيد و من هنوز رخت سفر درنياورده‌ام. مسافر بودن هم نعمتی است برای خامانی چون من كه فعلا از قيدوبندهای دست‌وپاگير رهايم. هنوز دلم برای روزمرگی تنگ نشده است.

 

ای ابتذال خيره‌ی آرامش!

بی‌خانه‌ام...

              دهانه‌ی آتشفشان كجاست؟

 

صدا، تنها صدا می‌ماند از خاكستر روحم

عدم، تنها عدم می‌داند اين قطعيت ما را

 ميزها مستمان كرده‌اند

پُست‌ها پَستمان كرده‌اند

خانم اجازه! شادی از اعماق سینه‌ام

در جای جای آینه جریان گرفته است

تصویر سرد مرده و بی‌روح چشم‌هام

درقاب خیس پنجره‌ها جان گرفته است

هر شب در انتظار غزل‌های آشتی

در من حضور سبز تو تکرار می‌شود

حسی شگفت  - هم‌نفس لحظه‌های ناب-

در کوچه‌سار خاطره بیدار می‌شود

یک اتفاق، یک غزل ساده، یک نگاه

پای مرا به خانه‌ی خورشید باز کرد

قلبم پس از غروب غزل‌های سوخته

راهی دگر بر آنچه نمی‌دید باز کرد

اینک منم شکفته‌تر از روح آبشار

وقتی به گیسوان تو سوگند می‌خورم

وقتی هزار قاصدک از سمت دست‌هات

دشنام و دشنه... هر چه می‌آرند می‌خورم

در های و هوی غربت جانسوز روزهام

محتاج های‌های غریبانه‌ی توام

پروا مکن به غربتمان گریه کن عزیز

آرام و عاشقانه که من شانه‌ی توام

گیسو طلای من، بخرام و خراب کن

قلب مرا که زخمه‌ی ساطور خورده است

سر باز می‌کند اگر از عشق نگذرم

زخمی که باز این دل مغرور خورده است

گیسو طلا! چگونه از این عشق نگذرم؟

دستم تهی و خاطره‌هایم پر از غم است

پربسته‌ام عجیب،  زمین‌گیر و ناتوان 

سهم من از تو باز همان دام محکم است

اما تو ... آه... مست و سبکبال می روی

دستم به گیسوان  طلایت نمی‌رسد

در خلوت سیاه  کلاغان دوره‌گرد

فریاد می‌زنی و صدایت نمی‌رسد

این آسمان  شب‌زده، این شهر پرفریب

یک كورسو  اميد نشانم نمی‌دهد

می‌خواستم برای تو تا صبح بشمرم

خانم اجازه! گریه امانم نمی‌دهد

یک قلب شعله‌ور

ديروز گفتند شعری برای سنگ قبرش بگو. خودش سال‌ها پيش در رثای مسعودش سروده‌ای

60بيتی داشته است. يك‌سره، اين بيت پيش چشمم بود كه پس از گفت‌وگو با مسعود،

و ابراز اين‌كه می‌دانم جايت‌ خوب‌ است و... گفته بود:

اما دل من چو آتش شعله‌ور است

شايد بود اين سبب كه نامم پدر است

من‌هم بيتی از يك سروده را پيشنهاد كردم كه مرثيه‌ای بر قلب شعله‌ورش بود. اين دومين بار

طی ماه گذشته است كه براي سنگ قبر، چيزی می‌گويم!!

آيينه‌دار حيرت ما بود سال‌ها

آن قلب شعله‌ور كه در اين خاك خفته‌ است