كتيبه‌

شناسنامه‌ی سنگی

nam — Tue, 22 Jan 2008 22:12:00 GMT

از قلعه‌گنج اگر بگذری، در مسیر جاده‌ی رَمِشک، در منطقه‌ی چاه‌لک، دو راهی کشمیران، مارز و جاسک جدا می‌شود. 20کیلومتر که بروی به کشمیران می‌رسی. روستاهای کشمیران اسامی فریبایی دارند: مسگ، به‌چون، استیچ، سکوکان، میریچ، نی‌زن، دورگان، دهنو، پتکان و...

مارز کشمیران، همان بشاگرد شرقی یا بشاگرد کرمان است. در برخی از این روستاها حمام و دستشویی نیست، جاده نیست، برق نیست، دختران به راهنمایی هم نمی‌رسند، پسران به دبیرستان. زود زوجی می‌گیرند و کپری می‌سازند و زندگی...؟ اگر از کسی بپرسی چند سال داری؟ مثلا می‌گوید: روی سنگ 80 و توی شناسنامه 75 سال. پیش‌ترها وقتی یکی می‌مرد، تاریخ وفاتش روی سنگ قبر، مبنایی می‌شد برای سن نوزادانی که همان حول و حوش متولد می‌شدند.

راستی! زیره‌ی کشمیران شهرت جهانی دارد. الان البته به‌خاطر خشک‌سالی زیره هم نیست. قبلا شیوخ عرب پارچه‌های خود را به بافندگان کشمیران سفارش می‌دادند. پارچه‌هایی که مرغوب‌تر از ترمه‌ی کشمیر بود. حالا فهمیدی چرا به این‌جا کشمیران می‌گویند؟

حدیث پر آب چشمی نوشته بود یکی از دوستان دردمند که چند روزی را در این مناطق گذرانده بود. توی متن ولی گاهی زده بود به صحرای کربلا و از خجالت همه‌ی متولیان و مسوولان درآمده بود. حسابی کم آوردم در برابر زخم‌هایی که تصویر کرده بود. یکی می‌گوید: غصه نخور! بزرگ می‌شوی، یادت می‌رود...

دعوت‌نامه

nam — Sat, 19 Jan 2008 07:18:18 GMT

بزرگِ خاندان، نذری داشته که تداوم یافته تا حالا. هرکدام از دختران و پسران که ازدواج می‌کنند مشمولش می‌شوند. هر جای دنیا هم که باشند توفیری ندارد؛ یا خودش یا پولِ قربانی را می‌فرستند. امسال 64گوسفند، آبگوشتِ نذری می‌شود توی سفره‌ی خانواده‌ها و عزاداران. پیامک می‌دهم: «سر دیگِ ...ها را که باز می‌کنید، برای یک جوانِ بی‌آرزو هم دعا بفرمایید.» می‌فرماید: «...دارد عکس می‌گیرد، همراه با ناهار فردایِ بام که آبگوشت است.»

دعوت‌نامه که شاخ و دُم ندارد. دارد؟!

Smsهای سید

nam — Thu, 17 Jan 2008 23:12:18 GMT

گلویم اناری‌ست خونین

که در خاطراتش خدنگی‌ست؛

گریبان خاموش من یادگارِ غمِ توست.

جمعه پشت جمعه می‌آید

برف پشت برف

نرگس یارم متاعِ چارراه‌ها نیست.

خاطره‌ی آقا بهروز عزیز از بزرگواری دکتر سیدجعفر شهیدی.

دمی با دوست

nam — Wed, 16 Jan 2008 19:41:18 GMT

هشت سالی می‌شد که بی‌خبر بودم از پیرمرد. صدای دورگه و زنگ‌دارش توی گوشی هم طنین خودش را دارد: «تازه فهمیده‌ام کجایی! می‌خواهم متنی را که برای وداد نوشته‌ام برایت بخوانم.»

دارد از وقتِ قرار می‌گذرد و دوستان هنوز وارد دستور جلسه نشده‌اند. آن یکی دارد از خاطرات برفیِ سوئدش می‌گوید و عمق 800متری زیر زمین و زندگی‌ای که در منهای چهل هم جریان دارد، دیگری از گریدری که فرستاده بود مهرآباد تا بلبشوی بحران را بخواباند... انصافا صحبت‌ها شیرین است و شنیدن دارد اما من در میان جمع و دلم جای دیگر ا‌ست. موقع خداحافظی یاد ابن‌محمود می‌افتم و می‌خندم‌: «من یک منبر دیگر هم باید بروم.»

از هتل که بیرون می‌زنم، همه‌جا سفید شده است. دانه‌های برف، بلورهای ریز و خشک و البته درخشانی‌اند که عین خاک‌اره، از پیش لاشه‌ی برف‌پاک‌کن کنار می‌روند. رفیقمان این‌جور مواقع می‌گوید: «عجب سرمای گداکُشی است، خداوکیلی مراقب خودتان باشید!»

حسابی مراقبیم. حالا که به قول شاعر: «گرمی شوفاژها هم التیامی نیست» رفته‌ایم بخاری خریده‌ایم اما این‌ها هم هرچه زور می‌زنند، با این گل و گشادی ساختمان، سردی ما را مرهمی نیستند. می‌گویند اصلاح‌طلبان این‌روزها پول‌هایشان را جمع کرده‌اند و بخاری می‌خرند تا مصرف گاز برود بالا و رقیب رأی نیاورد. عجب ناکسانی هستند اینان! ما که توی این سرما به ریش هرچه اصلاح‌طلب است چغندر نثار می‌کنیم. قربان همین غل‌غل سماور که می‌شود کنارش نشست و قینوس گفت.

کوتاه‌تر از آه / 31

nam — Mon, 14 Jan 2008 06:19:53 GMT

گناهی؛

رگِ گردنم را گروگان گرفته‌ست

زمانی، خداوند همسایه‌ام بود

کوتاه‌تر از آه / 30

nam — Fri, 11 Jan 2008 15:40:46 GMT

سوسول‌ها، پای بخاری

سرگرمِ شعرِ محشری بودند

شاعر، کلاهش را به یک گنجشک می‌بخشید.

کوتاه‌تر از آه / 29

nam — Thu, 10 Jan 2008 15:36:18 GMT

دست‌های تو را گرم‌تر می‌فشارم

لیزخوردن بهانه‌ست.

کوتاه‌تر از آه / 28

nam — Wed, 09 Jan 2008 06:58:18 GMT

در کوه

چون کوه

دستی برآوردم کمرها را

بوسیدمش سخت

دنیا پریشان شد

پس‌لرزه‌های یک زمان‌لرزه‌ست گیسویش.

کوتاه‌تر از آه / 27

nam — Tue, 08 Jan 2008 06:55:18 GMT

یک میزبان مطمئن‌

یک تکیه‌گاه قرص و محکم

پشت و پناهِ لحظه‌های برفیِ طوفان

هرگز نبودی
در شهر ما امّا

دیوارها هم شعر می‌گویند.

چون کوی دوست هست، به صحرا چه حاجت است

nam — Wed, 02 Jan 2008 10:22:10 GMT

رفته بودیم رفسنجان. مادرخانم دوستی قدیمی از دنیا رفته بود. ایشان همیشه عادت داشت در چنین مواقعی تبریک و تسلیت بگوید. معتقد بود فوت مادرزن مثل شهادت می‌ماند، هم تبریک دارد و هم تسلیت! آمدیم تبریک بگوییم که دیدیم فضا جدی‌تر از این حرف‌هاست. جرأت نکردیم. به همان تسلیت بسنده کردیم. مجلس که تمام شد رفتیم حمیدآباد سر قبر علی و همسر و فرزندش. محمدرضا آن‌قدر زار زد که مرا هم به‌هم ریخت. برگشتنی، همه فهمیدند اتفاقی افتاده و افتاده بود. برای کسی که گریه‌کردن یادش رفته، چیز غریبی نیست اگر سردرد و مخلفاتش دوره‌اش کنند و غمباد، خانه‌نشین‌اش. خانه‌نشینی اما برای من یک نوستالژی است. آدم تازه می‌فهمد که چه کارهای ناکرده و چه چیزهای ناگفته روی دست و دهانش باد کرده‌اند. با همان سردرد مردافکن و به ضرب دگنک کدئین و کافئین، آن‌قدر نوشتم و سرودم که تلافی همه‌ی روزمرگی‌ها درآید. سفرنامه‌ی بندر را هم فرستادم روی آنتن.

سق‌ که سیاه باشد همین است. روز قبلش داشتم به دوستی می‌گفتم که این‌جا قرار بود اتاق کار باشد، اتاق خواندن و نوشتن و البته با دوستان بودن؛ اما شده است اتاق ملاقات با ارباب رجوع. می‌گفتم باید این اوضاع را عوض کرد و این چندروزه عوض شده است. چقدر دلم هوای این‌جا را کرده بود.